Vincent Durivou
Vincent Durivou
04 oktober 2016

Na tien jaar in Japan mis ik waku-waku

Nu ik na tien jaar in Japan ben terugverhuisd naar Nederland, is er heel wat dat ik mis. Vrienden en collega’s natuurlijk. Het uitzicht op de bergen rond Kioto. De sushi van mijnheer Fukagawa in diezelfde stad. Maar wat ik echt mis, is waku-waku.

Japanners wijzen niet naar je

Eerst nog even wat ik níet mis. Zo kan ik het goed stellen zonder de wazige woordenbrij van het geschreven Japans.

‘Laat ons alstublieft de gerespecteerde mening van de gewaardeerde cliënt over onze dienstverlening horen’, vroeg mijn Japanse bank me ooit in een e-mail. De mening van de cliënt. Japanners wijzen niet naar je, zelfs niet op papier of op het scherm. Het duurde dan ook even voor ik begreep dat de bank op mij doelde.

Wat zijn wij Nederlanders dan lekker direct. Hier schrijven we recht voor de raap van de klant: ‘Wat vindt u van onze dienstverlening?’ De lezer aanspreken, zelfs al is het met ‘u’, daarop staan in Japan hoge straffen.

Dezelfde twee zinnen, elke keer weer

Waar ik ook buiten kan: de twee standaardzinnen waarmee alle brieven en alle e-mailberichten van alle organisaties beginnen. ‘Voor altijd hartelijk bedankt dat u gebruik maakt van onze diensten. We zijn u eeuwige dank verschuldigd.’ Dezelfde twee zinnen. Elke keer weer.

Daar hoef je bij Nederlandse klanten niet mee aan te komen. Gelukkig niet. Steeds opnieuw origineel uit de hoek komen, daar sta ik als schrijver ’s ochtends voor op.

Al kon ik eraan wennen dat ik in de aanhef van commerciële correspondentie steevast werd aangesproken met ‘Durivou-sama’, wat zo ongeveer ‘Weledelgestrenge heer Durivou’ betekent. In Japan is de klant geen koning, maar god.

Je hóórt het bonzen van je hart

Wat ik wel mis, is de naam van dat televisieprogramma met Rob Fruithof. Waku-waku. Net als het programma zelf is de titel van Japanse origine. Het is een onomatopee, een woord dat een klank nabootst.

Wat Japanse onomatopeeën zo mooi maakt, is dat de meeste gedupliceerd zijn. ‘Waku-waku’ gebruik je om aan te geven dat je ergens vol opwinding naar uitkijkt. Proef het woord en je hóórt het bonzen van je hart. ‘Binnenkort begint TVOH weer. Waku-waku!’

Als je maag samenkrimpt van angst, zeg je ‘hara-hara’ – met de r uitgesproken als l. ‘Ik zit als Feyenoorder in het Willem II-vak. Hara-hara!’

Ook geschikt voor reclameteksten

In Japan hebben ze voor elke situatie en elk geluid zo’n gedupliceerde onomatopee. Ik pleit ervoor ze allemaal over te nemen. Onvertaald.

Natuurlijk zou je ‘kira-kira’ kunnen vertalen. Maar ‘schitter-schitter’ klinkt niet half zo leuk. Herhaal de Japanse versie een paar keer en je ziet het voor je. ‘Wat heb je prachtige ogen. Kira-kira!’ Of ‘pika-pika’, wat je gebruikt als iets glanst. ‘En wat glimt je neus toch mooi. Pika-pika!’

Misschien wel de fraaiste onomatopee vind ik ‘mogu-mogu’ – met ‘mo’ als in mond en ‘gu’ als in het Duitse gut. Te gebruiken als iemand de mond vol heeft. Ook geschikt voor reclameteksten. ‘Dat gaat erin als de sushi van Fukagawa. Mogu-mogu!’

Trek in meer Japanse klanknabootsingen? Of juist in lekker directe Nederlandse zinnen? Stuur een mailtje naar info@sabelcommunicatie.nl of bel ons via 088 – 227 22 99.